مختصات گم شده 

خود را رسیده ای میپنداشت

بر هیچی هوا

آن نردبان پیر

افتاده مست

در تلاقی زمان و مکان

محدود در نهایت بودن

اندام وهمی نور

حیرانم

گرد نا معلوم مدارم

بر مختصاتی گم شده

نيازمندم

به يک آغوش گرم

، بيخيال هر چی تریپ سکس و لاو ،

روزی ما همه خواهيم مرد

شاه از ملال

خــــــــر از گرسنگی

ومن از عشق .

با اون رژ خوش رنگ و خط لب حرفه ایت

بی حسم میکنی

چقدر خوبه که من دندونپزشکت نیستم

قائدگی نامنظم مغزم نويد يائسگی ميدهدم

می آزاردم . . .

شهوتی متورم شده به زير مانتوی تنگ خاکستری . .

سگم ، ولگردم ، گم شده ام

و هدايتی نيست تا پيدايم کند . . .